با هر غروب

    گویی دلم برای کسی تنگ میشود

         در انتهای خستگی روز

                 غم پیاله میکند

                                        غم....

            با اولین دقیقه

                 نقطه ای از نور

          با دومین..,

          گویی دقیقه ها

                 ستاره میشمارند

          گویی دقیقه ها

                    به حجمی از ستاره شبیهند.

                     آنگاه شب...

                     انگار شب

                           تجسم گنگی ست

                   در پرت یک ستاره ی گمنام

          با هر غروب

          بر روی پشت بام

          جفتی پرنده

                   به پایان کار می اندیشند

          جفتی پرنده

          تا لانه های کاهی خود

                     بال می زنند

           آغاز

              در کرانه ی پایان

          پایان

             در آستانه ی آغاز

               این کلمه ها چه بد آهنگند

                این کلمه ها صدای مرا

                                          محو می کنند

                 آنگاه شب

                 با شبکلاه خاکیم

                            از پشت گله می آیم

               با چوبدستی از حراست و

                          چشمان گله بان سیاهم

            با هیس هیس و

                      گردشی طبیعی و آرام

                    با عادتی که زندگیم داد

                                      از درد تفرقه

                                                  می کاهم.