سلام

         در تمامیت این شعر واژه ای نهفته است که می تواند مرهمی برای زخم ها باشد

        وآن " امید" است

           در فرصت طلوع خنده های تو                                سر میکشد به خانه ی اندوهبار من

           تا گرد غم ز چهره بشویم, تو گاه گاه                       دستی کشی به آینه ی پر غبار من

             می آیی از سکوت گرانپای شامگاه                           با دستی از نسیم صبح نوازش

             می آیی از ترنم دلگیر جویبار                                با چشمی از نگاه روشن خواهش

               من با تو بسته ام به درد, درد غریبی                     در کوچه های سرد و خالی پاییز

               من با توام بسته ام به عشق, عشق رهایی        در فصل عشق های مرده ز پرهیز

                ای راز باغ های دوردست گل سرخ                        من با توام به انتظار که بشینم

                تو با منی, به انتظار که آیا؟                                  باید دگر بپای بردبار که بشینم

                ای  کمترین فاصله ها تا نور                            این آخرین کلام سزاوار گفتگوست 

             برخیز تا کمر به عشق آشکار ببندیم                "رقصی دگر میانه ی میدانم آرزوست"  

                                                                                                    (؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟)  

                                      با هر مطلب که آپ کنم یه قدم به اسمش نزدیکتر میشیم

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط محمدعلی کاراندیش در پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386 ساعت 6:37