| تبليغات | X |
حجم زخم
شاعری بی نام....
دستی از التماس... ( )
سلام
این شعر صدای ملتمسانه ی دستی است که در پی نگاهی حسرت وار به دنبال ترانه ای از امید می گردد و در این راه از دوست یاری می طلبد.......
مرا به خود رها مکن ای دوست
شبهای سرد بلند است
و من بجای اینهمه ابر سیاه
در کمین نشسته که سیلاب
تنها توان گریه ندارم
در خود مچاله ام
به پیاله ای از خار
با من ز شاپرکها
وشیره ی گلهای دور سبزترین باغ
حرفی بزن
حرفت, طبیعت لبخند
حرفت, چراغ کومه ی تنهایی....
دردا رفیق نمی دانی!
آبی دریا مرا برد
تا انتهای فاجعه
دریا
دریا که قطب بود
و قطب
که غایت....
من واژگونه ام ای دوست
خون تمامی من
در ذهن....
لبریز گشته ام.
حرفی بزن
حرفت, طبیعت لبخند است
در حرف من
که های های گریه ی خاموشیست
(؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟)
نوشته شده توسط
محمدعلی کاراندیش در
پنجشنبه هفدهم خرداد 1386 ساعت
16:49
مطالب پیشین
|
کپی برداری از مطالب وبلاگ فقط با ذکر منبع مجاز میباشد . All Rights Reserved 2005-2006 © by bahaneyeeshgh |
